domingo, 24 de agosto de 2008

SUCESOS PARANORMALES EN VIGO (¿quién entró en la panificadora? ¿Y cómo?)



Hace unos meses pasó por aquí el arquitecto Rafael Moneo para hacer un proyecto para toda la zona del ayuntamiento y unos vecinos pusieron un cartel en la panificadora que ponía: "Moneo entra", porque en principio el proyecto no englobaba la panificadora, ahora parece ser que sí, y que allí se está estudiando instalar la nueva biblioteca.
Parece ser que cuando lo llevaron a ver el ayuntamiento, Moneo al verlo dijo: "¡Dios Mio!, no es de extrañar, es lo que todos los vigueses pensamos al ver semejante edificio, más feo no lo podían hacer, horrible, y peor ahora que le pusieron unas escaleras de emergencia por la fachada para abajo, es realmente feo, de verdad.
Es que aquí los políticos son más dados a estropear lo bueno que a arreglar lo malo, el mamotreto que tenemos como ayuntamiento está encima de lo que era el castillo de San Sebastián, o sea, que tiraron una especie de fuerte antiguo que había allí para hacer eso, no me extraña que Moneo dijera eso, y que ahora esté tardando en enseñar su propuesta para la zona, es que no creo que sepa ni cómo empezar, desde luego yo tampoco lo sabría.

lunes, 18 de agosto de 2008

QUÉ HACER SI TE APARECE UN CRISTO EN LA PARED

Da igual que sea un Cristo o la cara de un antepasado tuyo, o la de la virgen o lo que tu quieras, lo ideal es que sea lo más ridículo posible, no vale algo tipo Fátima, demasiados efectos especiales y además eso ahora se le consideraría explotación infantil, ahora se lleva la sencillez, el estilo minimal, cercano también al ecologismo y a la interacción con los animales.
Como en este caso, sólo necesitas un perro macho que sepa dibujar con sus orines alguna figura, un Cristo nos vale, luego alguna vecina o vecino algo beato, que le ponga unas cuantas velas y que corra la voz, y ya tienes el chiringo puesto. Así de fácil.
Por cierto, el perro en cuestión, que es de Santa Fe de Lima, también tiene la imagen de Cristo en el culo, ahora lo quieren canonizar (el perro, el culo, la meada?), desde luego esto hace cierto el dicho de que Dios está en todas partes, y tanto...

miércoles, 6 de agosto de 2008

Alicia + Burton = matrimonio perfecto?

Sempre co permiso de Helena Bonham Carter, claro.

A noticia publicouse na prensa inglesa e no noso País: Tim Burton está a facer unha adaptación de Alicia no país das marabillas. Parece que o rapaz leu a nosa alma, entrou no máis recóndito da nosa mente e chegou ao fondo dos corazóns de todos os que estamos namorados da Alicia de Carroll. Ben por Burton!

Carroll + Alicia + Burton, o mellor trío da historia; nada de Anais Nin, nin Kerouac, nin Soon Yi... vaites, vaites e revaites!! E o mellor, quen vai facer de sombrereiro tolo? pois si, o mesmiño Johnny Depp, quen se non!!

A boa nova é que a peli rodarase en setembro en Plymouth; a mala, que ningún ser vivo vai ser quen de achegarse a menos de 2 millas dos enclaves en cuestión. Que se non fora así, xa tiña eu o voo, o bed & breakfast e o antiácido para sobrevivir ao fish & chips.

Cando supere o shock deste primeiro momento, escribirei un post serio e normal sobre o tema. Mentres e para ir facendo boca, fotos de dúas das localizacións:



lunes, 4 de agosto de 2008

DIVAGACIONES SOBRE LAS CASAS ENCANTADAS


Las casas encantadas siempre tuvieron una mística especial, tienen algo extraño, que nos asusta porque no entendemos, es algo que en principio, por el misterio que conlleva, se nos escapa a nuestra comprensión, y nos asusta. Los humanos queremos entenderlo todo, es la curiosidad propia de nuestra especie, y lo que no podemos abarcar lo convertimos en el misterio, o en un dios, o una religión, precisamente estas nacen para explicar lo que nos era inexplicable, porqué estamos aquí, porqué se esconde el sol, porqué pasa lo que pasa...
En las casas el misterio está a veces en pensar que nos va a superar siempre, pasarán generaciones y generaciones y muchos edificios persisten, tienen su vida aparte.
Es como si atraparan parte de la vida de sus moradores entre sus paredes, atrapan su alma, y aparecen las historias de fantasmas, de aparecidos, de psicofonías, que se buscan precisamente en lugares concretos, donde hubo mucho sufrimiento, donde las estancias estarían impregnadas de dolor...
Y cualquier cosa vale, nosotros de por sí queremos creer en algo más, que esto no se va a acabar así de golpe, y nos agarramos a lo que sea, sin pruebas ningunas, varias muertes en un mismo lugar, por ejemplo el edificio Dakota, lo relacionamos ya con un lugar maldito, un hospital abandonado, por ejemplo el famoso hospital del tórax, es un lugar misterioso y encantado porque allí murió mucha gente, en ambos lugares se supone que hay algo atrapado, los espíritus quizás de las personas que allí murieron.
Si esas teorías fueran ciertas estaríamos rodeados por todas partes de fantasmas sufridores y lugares mágicos donde se escucharían psicofonías a todas horas, un estrés, insoportable, por suerte no es cierto, si no, los turistas que paseen por la Plaza de la Quintana en Santiago no podrían dar dos pasos sin sentir algo extraño, como pasa con estos lugares, ya que era un cementerio y además el lugar donde se ejecutaba a la gente, una plaza encantadora en la actualidad.
Lo que pasa con las casas encantadas es que las historias misteriosas gustan, y saber que en tal casa pasó algo terrible, o que vivió alguien extraño, o lo que sea, gusta, debe de ser el morbo, como la gente que lee las revistas del corazón para saber a quién se cepilló Darek, por ejemplo, a lo mejor es que viéndolas, o leyendo la vida de otros en esas revistas, la vida se nos llena de algo distinto a lo cotidiano, nos escapamos de nuestra propia realidad, por un rato tenemos acceso a una vida distinta.
Las casas abandonadas tienen algo más mágico, son lugares que cuando entras es como entrar en un libro en donde tú misma vas escribiendo la vida de sus habitantes a partir de lo que dejaron allí, cuando ves unas cortinas viejas, o ves la marca de un cuadro que estuvo colgado hace mucho y ya no está, qué sería, un retrato, un paisaje... tú vas creando la historia.

jueves, 31 de julio de 2008

O orfanato (2ª parte)

O do orfanato de Jersey va camiño de superar calquera ficción, incluíndo as máis macabras. Dende que escribín a primeira parte, vai máis dun mes, esquecín o tema. Mais hoxe vin a noticia no País e nos informativos e volvín guglear para ver que atopaba de novo pola rede.
Resumindo: en total, hai xa máis de 100 restos óseos e 65 dentes de leite, ademais dun soto cunha bañeira de formigón manchada con sangue. Nalgúns destes restos aparecen marcas de cortes e de lume polo que se pensa que, tralos asasinatos, intentaron facer desaparecer os corpos desmembrándoos e logo queimándoos na cheminea. Crese que estes restos datarían de finais dos anos 60, principios dos 70. Segundo os investigadores, vai ser difícil datar con exactitude a morte ou a identidade dos desaparecidos.
Tamén se está a investigar un búnker empregado polos nazis na segunda guerra mundial e que está a medio quilómetro do orfanato. Hai denuncias de que o personal do orfanato trasladaba alí os nenos para podelos torturar entre os anos 60 e 80. Polo momento, xa hai 6 ou 7 detidos, mais coido que esto vai para largo. As investigacións arqueolóxicas, que comezaron hai dous anos, parece que agora dan resultados.
Ía poñer fotos, mais casi que paso. Se alguén quere ver o que hai por ahí, non ten máis que escribir "Haut de la Garenne" en Google Imaxes, hai unha boa variedade e para todos os gustos.

miércoles, 30 de julio de 2008

MARCIANITOS INGLESES

En Reino Unido se han desclasificado los expedientes x que tenían los militares en su poder, como hace poco hicieron también los franceses. En estos documentos se pueden encontrar perlas como por ejemplo la de un tipo que en 1985 declaró que había estado desde niño en contacto con extraterrestres, por supuesto de color verde, y que había intentado poner en contacto a uno de ellos, de nombre Algar, con el gobierno británico, pero desgraciadamente, otra especie distinta de extraterrestres se lo cargó, lástima.
Aunque de todas las historias, mi favorita es la de los clientes y los trabajadores de un pub inglés que, ya tarde, vieron unas luces parpadeantes verdes y rojas dirigirse al aeropuerto de Gatwick, yo a eso lo llamaría avión.
En definitiva, si os quereis reir un rato ir a la página de Iker Jiménez donde se puede leer estractos de esos expedientes, y encontrar obras de arte como esa de ahí arriba, hay otra cosa que me pregunto, ¿porqué los extraterrestres son tan feos, verdes con orejas grandes, ojos enormes..., pero sin embargo tienen como nosotros dos brazos, dos ojos, dos piernas...? que alguien me lo explique.

miércoles, 23 de julio de 2008

VUELVE EXPEDIENTE X

Por ahora sólo una película nueva, ¿para cuándo otra vez la serie?, es de las series que más me engancharon, sobre todo por la mezcla entre fantasmadas y el rollo que se traían entre ellos tipo "Luz de luna", otra serie mítica que no me perdía nunca, y eso que era una cría.
Espero que la serie la vuelvan a reponer aprovechando que sacan la película, como siempre hacen los de la tele, y sobre todo este año que estamos de revivals de series y películas de los 80 y 90.